عشق مثل درخشش خورشید میمونه که به صورت کسی که صاحبشه به

 روشنایی طلایی میبخشه وبه بدنش گرما میده عشق روح ها رو بیدار

میکنه ووقتی که  به پایان میرسه میلیاردها  قطعه کوچک از خاطرات رو به

جا میزاره که بهشون ستاره میگن تا همیشه دنیایی رو که هنوز وجودداره یاد

 آوری میکنه

   

     زمان در گذر است  

   در این هیایو وتلاطم دریای زندگی به تو می اندیشم. 

   به تو وبه لحظه های باتوبودن وسوالم را ازتک تک گلهای سرخ ازابر سفید

   وبارانی ازموجهایی میپرسم که عاشقانه فریادش را به ساحل میرساننداز

   همه آنهایی که به تنهاییم میخندند وگویی هیچ کس جوابی برای سوالم

   ندارد 

  
 ديگه حرفي براي گفتن ندارم
ميخواي بمون ميخواي نمون
اين بي کس تنها ارزش موندن نداره
ديگه کسي اسمم رو نميبره
آخه گل پژمرده که ارزش بوييدن نداره
ميدوني که قلبم ديگه شوقي نداره
قلب شکسته که ناي تپيدن نداره
ديگه شعرام ارزش خوندن نداره
ميدوني يه حرفيه که ارزش گفتن نداره
ديگه آسمون رنگ آبي نداره
ميدوني ستاره هم شب مهتابي نداره
گفتم که تنهام گفتي که اينکه گلايه کردن نداره
ميدونم مرگ يه گل ارزشي توي اين عالم نداره
ديگه نمي دونم من ارزش موندن ندارم

ياد بگذشته به دل ماند و دريغ

نيست ياری كه مرا ياد كند

ديده ام خيره به ره ماند و نداد

نامه ای تا دل من شاد كند

خود ندانم چه خطايی كردم

كه ز من رشته الفت بگسست

در دلش جايی اگر بود مرا

پس چرا ديده ز ديدارم بست

خیلی سخته اون کسی که گفت واسه چشمات می میره
        
         بره ودیگه سراغی از تو ونگات نگیره 

خیلی  سخته  توی  پاییز   با   غریبی   آشنا   شی
       
         اما  وقتی   بهار  شد  ازش  جدا شی
 

خیلی  سخته  که  دلی   رو   با   نگات   دزدیده   باشی
     
          وسط راه اماازعشق یه کمی ترسیده باشی

 
خیلی   سخته   بری   یه   شب  واسه   چیدن   ستاره
    
          ولی تا رسیدی اونجا ببینی روز شد دوباره